coffee&tea

ป้องกัน: Enough #อีกากินทุเรียน

บทความนี้มีรหัสผ่านป้องกันอยู่ การจะดูบทความโปรดใส่รหัสผ่านของคุณด้านล่าง

Advertisements
coffee&tea · Uncategorized

Got what i hate #อีกากินทุเรียน

 

WEEK2

BOY FRIEND

AE x TOM

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

เคยได้ยินหรือเปล่าสำนวนโบราณน่ะ ที่ว่า เกลียดอะไรได้อย่างนั้น

 

แค่คิดว่าไม่อยากมีแฟนเป็นหมอ ไม่ได้แปลกว่าเกลียดเสียหน่อย

 

ทำไมแฟนเขาต้องเป็นหมอ แถมยังเป็นผู้ชายด้วย

 

ซึ่งความจริงนี้ทำให้อิศราเองรู้สึกย้อนแย้งกับชีวิตนี้มากๆ
 

 

จำได้ว่าครั้งแรกที่เขาบอกเพื่อนๆพี่ๆไปว่ามีแฟนหนุ่มเป็นหมอ ทุกคนพากันฮาครืนจนคนแถวนั้นหันมองปนด่าอยู่ในใจ

 

‘ไอ้เหี้ย ชีวิตมึงโคตรย้อนแย้ง’
 

 

‘เกลียดอะไรได้อย่างนั้นว่ะน้อง’
 

 

พูดจบก็หัวเราะกันอีกรอบพร้อมกับมือที่ตบลงบนบ่าเบาๆสองสามที

 

แบบจะให้พูดยังไงดีว่าเขาก็ไม่ได้อยากย้อนแย้งในชีวิตนี้ด้วยการมีแฟนเป็นหมอทั้งๆที่บอกว่าไม่อยากได้ แต่บางครั้งรักมันก็เกิดขึ้นไม่เลือกสถานการณ์กับอาชีพ – น้ำเน่าสุดๆไปเลยไหมล่ะ

 

“เราพูดจริงดิ?” คนตรงหน้าเอ่ยถามพรางหัวเราะเสียงหัวเราะจนอิศราเริ่มอาย

 

“ตลกตรงไหนพี่เอ๊ะ”

 

“ตลกทอมนั่นแหละ”

 

“มันไม่ตลกเลยนะ! ย้อนแย้งกับชีวิตสุดๆอะ”

 

คนอายุมากกว่าไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยกยิ้มด้วยความเอ็นดูให้คนที่เริ่มทำหน้ามุ่ย

 

ครั้งแรกที่อิศรารู้จักกับพี่เอ๊ะหรือจิรากร พวกเขาทั้งสองเป็นเพียงหมอกับคนไข้ธรรมดาทั่วไป วันนั้นอิศราจำได้ว่าเขาถูกส่งแอดมิดโรงพยาบาลเพราะอยู่ๆก็วูบขณะกำลังจะเอาแบบตกแต่งบ้านไปให้ลูกค้า

 

หลังจากนั้นเขาก็เข้าๆออกกๆโรงพยาบาลบ่อยขึ้นถ้านับจากแต่ก่อน ด้วยความที่สุขภาพไม่ค่อยจะแข็งแรงและบวกกับงานที่ต้องทำยิ่งทำให้เขาป่วยง่ายเข้าไปอีก และแทบจะทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาลเขาก็มักจะได้หมอจิรากรเป็นคนตรวจให้จนคิดว่ามีหมอคนเดียวทั้งโรงพยาบาลหรือยังไง

 

แต่ก็เพราะเจอกันบ่อย จู่ๆหัวใจของเขาที่เคยซื่อสัตย์กลับหักหลังกันเสียอย่างนั้น เมื่อทุกครั้งที่ถูกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก็พลันใจเต้นแรงโครมครามจนน่ากลัว แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะมองข้ามมันไปเพราะอีกคนคงทำแบบเดียวกันกับคนไข้ทุกคน

 

วันหนึ่งอิศราเจออีกคนหลังออกมาจากห้องรับยาและ(คิดว่า)อีกคนกำลังจะออกเวรพอดี พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นรถของโรงพยาบาลแล่นเข้ามาจอดพร้อมกับพยาบาลที่รีบวิ่งไปเรียกคนที่กำลังจะขับรถออกไปด้วยสีหน้ากังวลและเท่าที่ดูก็คงค่อนไปทางเกรงใจเสียมากกว่าแต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อตอนนี้ก็ดึกมากจนหมอหลายคนออกเวรไปกันหมดเหลือเพียงพยาบาลเท่านั้น

 

ร่างสันทัดของหมอเดินตามนางพยาบาลไปอย่างเร่งรีบ แต่จู่ๆสายตาคมก็หันสบมองกับสายตาอีกคู่ที่กำลังมองอยู่ไม่ไกล ร่างสันทัดหยุดเดินก่อนจะหันไปพูดกับพยาบาลสองสามคำแล้วเดินตรงมาทางอิศราแทน

 

“ป่วยอะไรล่ะเรา?”
 
“ฮ ฮะ? ป ปวดท้องครับ”
 
“มาคนเดียวหรอ?”
 
“ครับ พอดีให้พี่ข้างห้องเขาจะออกมาปาร์ตี้เลยขอติดรถเขามาน่ะครับ”
 
“แล้วจะกลับยังไง”
 
“แท็กซี่มั้งครับ”
 
“อืม งั้นรออยู่ตรงนี้ก่อนแล้วกัน มันดึกมากแล้วอันตรายด้วย เดี๋ยวผมจะไปส่ง” ประโยคนั้นถูกเอ่ยขึ้นก่อนร่างของคุณหมอจะวิ่งหายเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
 
อิศราไม่จำเป็นตรงเชื่อคำพูดของอีกคนแต่แปลกที่เขาเลือกที่จะนั่งรออยู่ตรงนั้นจนกระทั่งอีกคนออกมาแล้วไปส่งที่บ้านพร้อมกับพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเกิดเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
 
‘จีบนะ’

 

จิรากรไม่ใช่คนหวือหวาหรือโรแมนติกแต่การกระทำที่แสดงออกก็ทำให้อิศราเคอะเขินทุกครั้งตั้งแต่เริ่มจีบ ในครั้งแรกอิศราอยากจะปฏิเสธออกไป แต่หัวใจและร่างกายกลับทรยศด้วยการพยักหน้าตกลงไปอย่างงงๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆพัฒนาไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบจนเผลอไปเกือบจะปีจนในที่สุดก็ตกลงคบกัน

 

หลังจากคบกันคนอายุมากกว่าก็ขอว่าจะคอยไปรับไปส่งเอง มีบ้างที่เขาต้องกลับบ้านเองเพราะอีกคนติดเคสด่วนแต่ก็คอยโทรมาเช็ค ไลน์ถามตลอด บางครั้งตัวเขาเองก็โผล่ไปที่โรงพยาบาลในเวลาพักเที่ยงหอบเอาห่อขนมของกินไปให้ตอนที่อีกคนมีคนไข้เยอะจนไม่ได้พัก หรือหากวันไหนจิรากรออกเวรเร็วก็จะแวะเข้ามาที่บริษัทของอิศราโดยมีของติดไม้ติดมือเป็นชาเขียวปั่นสักแก้วพร้อมกับขนมที่ซื้อมาฝากคนในบริษัท จนหลายคนเอ่ยแซว

 

พวกเขาอาจไม่มีเซอร์ไพส์ครบรอบ

 

ไม่ได้มีสตอรี่ถ่ายหรืออัพลงโซเชียลให้หลายๆคนอิจฉา

 

ไม่ได้หวือหวาแต่ก็อบอุ่นเสมอ

 

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นเวลาสี่ปีแล้วจากที่ตกลงคบกัน

 

“แล้วเราเลิกไม่อยากมีแฟนเป็นหมอหรือยังล่ะ”

 

“ก็มีอยู่นี่ ไม่รู้เลิกไหม” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกวนพร้อมยักคิ้วแต่กลับเรียกรอยยิ้มจากคนด้านข้างมาแทน

 

ภายในรถกลับมาเงียบจากเสียงสนทนาอีกครั้ง มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้เบาๆกับแสงไฟด้านข้างถนนที่สาดส่องเข้ามาภายในรถพอให้เห็นเสี้ยวหน้าของกันและกัน

 

“ทอม”

 

“ครับ?”

 

“อยากลองเปลี่ยนจากมีแฟนเป็นหมอเป็นอย่างอื่นไหม”

 

“อะไรนะ?”

 

“เปล่า พี่แค่จะถามว่าแต่งงานกันไหม

 

คนฟังอย่างอิศราถึงกับนั่งแข็งทื่อ ในหัวสมองว่างเปล่า หัวใจที่เต้นอยู่ในอกด้วยจังหวะที่ปกติกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูระเรื่อลามไปจนถึงหู

 

“ม มาขออะไรตอนอยู่บนรถเล่า!!”

 

“ก็ขอไว้ก่อน พอถึงบ้านจะได้บอกป๊ากับม๊าเลยไง”

 

“รีบหรอ”

 

“แล้วตกลงไหม”

 

“บังคับ?”

 

“เปล่า แค่กลัวทอมไม่ตกลง”

 

มือบางของอิศราถูกกอบกุมไว้ด้วยมืออีกคู่ของคนที่กำลังขับรถอยู่ จนต้องเบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างแก้เขิน ริมฝีปากบางถูกเม้มเข้าหากันเน้น ความรู้สึกสับสน ดีใจ ตื่นเต้น ตีผสมปนเปกันไปหมดจนไม่สามารถอธิบายได้

 

“พี่แค่คิดว่า นับวันพี่ยิ่งรักทอมมากขึ้น อยากตื่นมาเจอหน้าทุกเช้า นอนกอดทุกคืน อยากดูแลปกป้องไปตลอดชีวิต”

 

“หมอพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยหรอ?”

 

“หมอก็คนนะครับ แต่หมอคนนี้พิเศษหน่อยตรงที่รักทอมมาก”

 

โอเค อิศรายอมแพ้

 

ยอมแพ้ทั้งจิรากร ยอมแพ้ทั้งใจตัวเอง

 

“ถ้ายอมแต่งแล้วอย่าทิ้งกันล่ะ”

 

อิศราหันไปยิ้มกว้างให้คนข้างๆ กระชับมือที่กุมกันไว้ให้แน่นขึ้น

 

บางทีมันอาจจะถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องเริ่มต้นกับความสัมพันธ์ใหม่

 

ต่อไปนี้อิศราก็ได้ไม่ได้ถูกแซวว่าชีวิตย้อนแย้งที่มีแฟนเป็นหมอ

 

แต่..เขาจะมีสามีเป็นหมอต่างหากล่ะ

 

 

 

END

 

 

 

ปล. ฟิคเรื่องแรกหลังจากที่ไม่ได้แต่งมาหลายปี ภาษาอาจจะงงๆ วนๆ ไปบ้าง ขอโทษด้วยนะทุกคน T-T
ปล. ตอบโจทย์วีคนี้ไหมก็ไม่รู้..มันออกทะเลไปไกลมากกกก